Autyzmnews.pl

Informacje, badania, aktualności o autyzmie

Badania nad autyzmem

Nie możesz oczekiwać prostych odpowiedzi na złożone pytania dotyczące autystycznych emocji » NeuroClastic

Nie możesz oczekiwać prostych odpowiedzi na złożone pytania dotyczące autystycznych emocji » NeuroClastic


Kiedy byłem dzieckiem, ludzie, którzy ze mną pracowali, pokazywali mi zdjęcie uśmiechniętego dziecka i mówili: „Jest szczęśliwy”.

Zastanawiałbym się, skąd wiedzieli tak na pewno.

Korelacja między uśmiechem a szczęściem dla mnie nie istnieje. Uzyskanie tak głębokich emocji z jednego zdjęcia stockowego to naprawdę banany.

Emocjonalna zupa w moim autystycznym ciele wymaga od niego zawsze znalezienia odpowiedniej formy ruchu, gwarantującej dokładne przeciwieństwo tego, co najlepiej pasuje do każdego skupienia i dobrej społecznej gracji. Pisanie może mi pomóc w próbie lepszego przyjrzenia się moim rozproszonym myślom i pozwolić mi boleśnie ocenić, co wypycha na powierzchnię. Mogę lepiej uporządkować wszystkie emocje, kiedy widzę moje słowa na stronie.

Chodzenie w autystycznym ciele jest dla mnie jak pływanie w gulaszu uczuć. Furia przepycha się, a gniew głośno bulgocze. Kawałki radości i miłości przepływają obok i ocierają się o mnie. Zatopiony w tym pogmatwanym gulaszu sensacji, nie mam żadnej więzi, która mogłaby mnie uziemić w moim prawdziwym ja.

Uczucia, które dla wielu ludzi są łatwe do zidentyfikowania – takie jak nadzieja lub frustracja – są dla mnie nierozerwalnie splecione w jeden stos parującego, gorącego zamieszania.

Po dokładnym przyjrzeniu się zrozumieniu moich wewnętrznych uczuć, mogę powiedzieć, że mam problem z ludźmi, którzy twierdzą, że odczuwają dyskretne emocje. Jak szczęście może istnieć bez smutku? Jak może istnieć spokój bez stresu?

Myślę, że w uczuciach świata obfituje w fałszywe binaria.

Napisz, co czujesz, czytając tego bloga. Czy możesz mi powiedzieć, że to tylko jedna rzecz?

Domyślam się, że nie możesz.

Widzenie prawdziwych uczuć czasami oznacza zszywanie emocji razem w patchworkową kołdrę. Ta sztuka, sztuka rozdzielania emocji, wymaga umiejętności, z którymi walczę. Staramy się wydestylować nasze emocje, abyśmy mogli łatwo odpowiedzieć, gdy ktoś zada naprawdę banalne pytanie: „Jak się masz?”

Jaka jest odpowiedź, gdy ktoś pyta ty? Cienki? Dobrze? Co te słowa mówią o naszych emocjach? Czy zestresowani ludzie mówią, co naprawdę czują? Czasami myślę, że cały świat stracił kontakt z emocjami. Poruszamy się zbyt szybko i tylko ocieramy się o nasze prawdziwe uczucia.

To, co musimy zrobić, to zwolnić i znaleźć kogoś, kto może nam pomóc w przesiewaniu wszystkich niechlujnych wrażeń w naszych umysłach.

Emocje są brudne. Do tej pracy potrzebujemy terapeutów.

Najnowsze posty TrevorTypes (widzieć wszystko)



Źródło

Udostępnij